دارم به این نتیجه میر سم که عشقم از پایه اشتباه بود.

دارم به این نتیجه میرسم که راهو اشتباهی میرفتم...

من مرد عاشقی نیستم.از عشق متنفرم.

از همه چی متنفرم.حتی خودم...

میدونم خیلی دیر شده ولی فهمیدم که راهم اشتباه بوده.

این روزا واسم خیلی سخت میگذره.این روزا چیزایی میبینم که از آدم بودنم خجالت میکشم.

چن ماهی میشه اومدم سربازی.

هر روزش اندازه یه ماه طول میکشه.

دلم واسه خیلی چیزا تنگ شده.حتی همونی که خودت فکرشو نمیکنی

این روزها می گذرند،

ولی من از این روزها نمی گذرم...

 ...

من رو حرفام منودم.خیلی هم موندم...

اما تو نا امیدم کردی...

جوری رفتم که هیچ وقت طعم تلخ عاشقی یادم نمیره...

میخوام از نو خودمو بسازم.

                 هیجا نبودم.

     نه نت

         نه بیرون...

               حالم خیلی خوبه.حالم مث اون وقتایی هس که  بغض گلوم رو میگرفت  و  واسه اینکه کسی اشکام رو نبینه پلک نمیزدم...

حالم مث اون روزایی هس که  شبا سرم رو میذاشتم رو بالش و اینقد گریه میکردم تا بالشم خیس خیس بشه .

کاش الان یکی ازم میرسید حالت خوبه تا با شوق کودکانه ای بهش میگفتم خوبم.خیلی خوبم

تا بهش میگفتم  کاش همیشه چشام بارونی بود تا حالم خوب باشه...

                                 بهم گفته بود به نبودنم عادت میکنی

     میدونستم که داره  دلداری میده.

آخه همیشه میگفت  خیلی خوب میشناسمت.

اگه منو خوب میشناخت میدونست که من به هیچی عادت نمیکنم.چه برسه به نبودن...

                         حساب روزایی که ازش خبر ندارم از دستم در رفته...

               فقط میدونم رفته...

                       واسه همیشه هم رفته

                          میدونم که هیچ وقت عشقم رو باور نداشت

اگه باور داشت میدونست که هیچ وقت فراموشش نمیکنم

حرف نیس به خدا.

به خدا حرف نیس.

اگه عشقم رو درک میکرد میدونست که تا آخر عمر منتظرش میمونم.

                         به خدا میمونم.

              حتی اگه نیاد

آدم یه بار عشق رو تجربه میکنه.

منم یه بار تجربه کردم.

                                آدمای ساده رو دوس دارم...

                  همونایی که بدی هیشکی رو باور ندارن

همونایی که به همه لبخند میزنن

همونایی که نیستن

                           آدمای ساده رو دوس دارم...

همونایی که عمرشون کوتاس

بس که  هر کسی از راه میرسه یا ازشون سوء استفاده میکنه

یا زمینشون میزنه

                   یا هم  درس ساده نبودن بهشون یاد میده

آدمای ساده رو دوس دارم

همونایی که بوی کودک بودن میدن...

تو اون حال
سیگاری آتش بزنی !!
...
حیف که از بهشتت روندی ما رو !!....

سلام به همه دوستای عزیز

سلام به اونایی که _عاشق شدن و رو عشقشون موندن

نمی دونم چرا یه مدته نمیتونم بنویسم

شایداز گمشده دیار _{دلتنیگیم} خبری نداشتم وبی خبری از اون توان نوشتنو ازم گرفته بود

شاید فکر میکردم _بیهوده دارم مینویسم 

  شاید خیلی اذیتش کردم و خدا داره تلافی میکنه

شاید داره منو امتحان میکنه

شاید اینجوری به نفع هر دوتامون باشه

نمی دونم

ولی اگه قرار باشه عشق با این چیزا کم بشه که اسمشو عشق

نمی ذارن

هرچند ^{عشق حقیقی} معبود بی همتاست ولی باید نشانه رو

 زمین داشته باشه یا نه؟

خوب شاید بشر اصلا به دنیا اومده تا امتحان بشه

هر کسی رو یه جور امتحانش میکنه

بسته به نقطه ضعفهایی که داره

یکی با احساساتش بازی میشه تا بدونه که تو این دنیای ماشینی

^{احساسات} معنی نداره.

 یکی روبهش یه چیزی رو میده بعد میگیره تاتنهایی رو درک کنه

شاید ما آدما تا وقتی که نعمتی تو دستمونه قدرشو نمی دونیم

ووقتی از دستشون میدیم تازه میفهمیم که چه نعمتی رو از دست دادیم

پریروز بعد از مدتها صداشو شنیدم.

اولش شوکه شدم.یعنی باورم نمیشد که این _مهدیس باشه

آخه خیلی ^مغرور تر از این حرفا بود که بخواد تماس بگیره

اون حرف میزد و من گوش میکردم

اون حرف میزد و من زندگی میکردم

اون حرف میزد و من سرپا گوش بودم

مث همیشه اشکامو ندید

مث همیشه هر چی تو دلم بود بهش گفتم.

از دلتنگیام

از عشقی که هنوز تو وجودم نفس میکشه

از همه ^{دوست دارم} گفتنام که تو وجودم جمع شده بود و جلو نفسم رو میگرفت

از همه چی بهش گفتم

خوشحالم که بعد از ماهها هنوز هم دلامون به هم نزدیک بود

خوشحالم که هنوز هم میدونه _{دوسش دارم}

مث همیشه تنها هدفم از آپ کردن فقط مهدیسه

اون بود که بهم این ^انگیزه رو داد دوباره آپ کنم

 نگران نباش
حال دلم خوب است !!!
...نه از شیطنت های کودکانه اش خبری هست
نه از شیون های مداومش ، به وقت ِ خواستن ِ تو ...
آرام
جوری که نبینی و نشنوی
گوشه ای نشسته ،
و رویاهایش را به خاک می سپارد

 جلوتر نیا...!

خاکستر میشوی

اینجا دلی را سوزانده اند...

***
حالا كه دست هایت چتر نمی شوند
حالا كه نگاهت ستاره نمی بارد
حالا كه خانه ای برای ما شدن نداریم
از كاغذ شعرهایم اتاقی می سازم
تا آوار تنهایی بر سرت نریزد
و آرامش خیالت ، ‌خیس اشك هایم نشود

***

امشب تمام گذشته ام را ورق زدم :

 پر از لحظه های سیاه ، لحظه های داغ و پرالتهاب بی قراری ، دلتنگی افسرده ، خاموشی ، سکوت ، اشک ، سوختن .... چیزی نیافتم .
 نفرین به بودن وقتی با درد همراه است

اومدم بگم خستم

 اما دیدم نه

خسته نیستم،نمیتونم که خسته باشم

 مگه میشه از دوس داشتن تو خسته شم...؟

 مگه میشه تورو داشته باشمو خسته شم...؟

 مگه میشه یاد تو تا ابد تو ذهنم داشته باشمو خسته شم...؟

مگه میشه تورو تو قلبم داشته باشمو خسته شم... ؟

           ...نه

 من خسته نمیشم و نخواهم شد

چشم به راهت میمونم تا برگردی

عشق ابدی من

کاش میدونستی باهر نفسی که میاد ومیره یه آه بلندم پشت سرش میکشم٬

نه٬ اشتباه نکن٬ من نفرینت نمیکنم٬

اصلا دلیلی نداره اینکارو بکنم٬ تو حق زندگی داری٬ حق انتخاب داری٬

من کی باشم بخوام زندگیتو خراب کنم...؟

من خودم میفهمم درد داشتن یعنی چی...

میفهمم یکی که نابود شده چی میکشه...

میفهمم گذشتن از عشقی که تنها بهونه نفس کشیدنته گذشتن از زندگیه....

من هنوزم زخم بزرگی گوشه قلبم پنهون کردم...

من هنوزم وقتی میخندم پشت لبخندظاهریم هزاران اشک رو مخفی کردم

                تا کسی نبینه٬

                     تا کسی نفهمه٬

                تا کسی ندونه...

تا همه فکر کنن گذشتن سادس٬

تا همه فکر کنن دل کندن سادس٬ تا همه فکر کنن عشق دروغه...

این بغض سنگینی که هیچوقت نمیترکه و ذره ذره داره خفم میکنه یه روزی میشکنه و به

همه دنیا نشون میده که هیچوقت عشق رو نمیشه کشت...

           هیچوقت نمیشه کشت...

           میفهمی؟

           هیچوقت نمیشه کشت

           میفهمی بی رحم...؟

یک قدم به سوی آبادی،

          صد قدم به سوی ویرانی

زندگیم پر از این لحظه ها،و من اسیر این لحظه ها...

                                                            لحظه های هیچ،

                                                    لحظه های پوچ،

لحظه هایی که مرا از دست زندگی گرفتند و به مرداب فریب بردند.

چیزی به فرو رفتنم نمانده،چیزی به تمام شدنم نمانده.

در سایه ی سنگینی که بر روی زندگیم افتاده وزش نابودی را می بینم

و از نزدیک دستها،صدای طبل بیهودگی را میشنوم که با طپش قلب من می آمیزد

و در این آمیزش حسی هست قدیمی و آشنا.

                                   حس تنهایی و غربت و انتظار...

         چیزی به فرو ریختنم نمانده،چیزی به تمام شدنم نمانده...

 تلاشی بیهوده ای است تو را از خود داشتن،تلاشی بیهوده...

مثل دست و پا زدن در مرداب،

                   مثل بیداری بعد از مرگ،

      تلاشی بهوده...

مثل روبوسی ماه با خورشید

                        مثل فشردن دستهای روشنایی

     تلاشی بیهوده ای است...

من در نهایت حوصله نشسته ام تا تو به خود آیی و مرا طلب کنی...

جستجو کن مرا که من در یک قدمی تو ایستاده ام و گم نیستم.

نگاه کن از ورای نیستی فدر کنار تو ایستاده ام

                   نگاه کن...

نگاه کن از آنسوی سرزمین نامعلوم،تا اینسوی دشت آشکار،در کنار تو ایستاده ام

                   نگاه کن...

به کجا می روی که در انتهای ر اه کسی جز من در انتظارت نیست...

               به کجا می روی؟

تمام شب در انتظار طلوع خورشید،ذرات تاریکی را شمردم،

تمام شب در انتظار طلوع خورشید نشستم تا به من بگوید که با عشق تو چه باید کرد

                                و بهای با تو بودن چیست؟

که دل بریدن جواب این معما نیست

واز خود گذشتن اتفاق دیرینه ای نیست...

                                                   (۱۵بهمن۱۳۸۹ساعت ۲۰:۴۵رو فراموش نمی کنم)

یادم میاد میگفتی برو خدانگهدار

               نوشتی روی دیوار،به آرزوی دیدار

                               رفتم غروب رفتن،دلم میگفتش نرو

       نمیشنیدم انگار،من التماس دلو

               رفتم و باز اومدم،اما ندیدم تورو

گفتن که دیر رسیدی،داده به دنیا جونو

                   گفتم محاله،هرگز...اونی که منو دوس داره

                      قول داده بود که هیچ وقت منو تنها نذاره

  به عشق تو رو دیوار،منم واست نوشتم

                     به آرزوی دیدار منم خودم رو کشتم

                        منو ببخش عزیزم که خیلی دیر رسیدم

                                    زیر نوشته ی تو ،یه خط سرخ کشیدم

با قطره قطره ی اشک،با ذره ذره ی خون

                                    به آرزوی دیدار،منم دارم میدم جون...

میثم خوبم...!

دلم نمیخواست تنهات بزارم.اگرچه خودم تنهاتر شدم

حتی دیگه ازین کلمه متنفرم میثم

از رفتن...

اما...خودت که بهتر میدونی دردم چیه

درکم کن میثم خوبم! درک کن خودخواهی منو...

بعد از تو دیگه بارون قشنگ نیست...دیگه عطرش آرومم نمیکنه

بعد از تو دیگه هیچ چیز و هیچ کس بهم لبخند نمیزنه.

همه به چشم یه آدم خائن بهم نگاه میکنن.از اون نیم نگاه های سرد!

یادت میاد...؟

میثم تمام وجودم آتیش میگیره وقتی که یادم میاد که دیگه مال هم نیستیم و رسیدنمون محاله.

از تو گله ای ندارم.نباید هم داشته باشم چون باعث این جدایی خودم بودم.

از سرنوشتم گله دارم میثم.

درسته که دیگه مال من نیستی اما هنوزم نسبت بهت تعصب دارم.

از همون تعصب بچه گونه ای که گاهی اوقات عصبانیت میکرد ...میترسم ازینکه تو رو ازم بگیرن.

میدونم...میدونم که دیگه...

جان مهدیس درکم کن...

خیلی وقت بود که گریه نکرده بودم...اما امروز با اون حرفات دوباره گرمای اشکهام رو روی گونه هام احساس کردم.

چقدر دوس دارم اشکایی رو که واسه تو ریخته میشن.

به چشمام افتخار میکنم...

تا ابد تو قلبم میمونی...فراموشم نکن عشقم

دلخوشم به خاطراتت و به بارون که وقتی دلتنگت میشم پا به پای من اشک میریزه

دوستت دارم

                                            * * *

زمان زود گذشت و آن را احساس نكردم

                             شاید دلم می خواست دستانت را احساس كنم

چه زود گذشت و دستانت تنهایم گذاشتند

                                 شاید تنهایی لایقم بود

دلم می خواست عشق را در سكوت مرگ پروانه تجربه كنم

                                             حیف كه لایق این هم نبودم

گفتی كه تنهایت نمی گذارم

                                  دیدی كه روز آخر چشمانت نگاهم نكردند؟

حالا با خاطراتت

                چه كنم در اینجا

باقی ماند برایم

               یك صندلی یك نگاه

آن صندلی كه رویش 

                    نشستی و گفتی

تنهایت نمی گذارم

                          فردا تو رفتی.تنها شدم با خاطراتت

                                                           * * *

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند
مثل آسمانی که امشب می بارد....
و اینک باران
بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند
و چشمانم را نوازش می دهد
تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

"مهدیس"

می خواهم یک شب بدون هیچ آداب و ترتیبی به اتاقت بیایم،

برایت شاخه ای گل لاله بیاورم و با تو آشتی کنم.

و تو بی هیچ سرزنشی مرا بپذیری.

خدایا...

میخواهم عاشقی دیگر باشم،

اگر چه آخرین نفر باشم...

هنوز کمی عشق برایم مانده است

                      آن را به کسی می بخشم که دوستش دارم...

هنوز کمی زندگی برایم مانده است

                              آن را به کسی می بخشم که دوستش دارم...

هنوز کمی اندوه برایم مانده است

                      آن را برای خودم نگه می دارم

                              برای روز مبادا...

امروز تولد مهدیسمه.درسته حق ندارم بگم مهدیسم و اون منو به چشم یه غریبه می بینه و باید بگم مهدیس،

اما همیشه واسه من مهدیس خودمه.

چه ساده بودم و روزای با هم بودنمون رو قدر ندونستم و چه ساده تر قبول کردم که دیگه مال من نیست.

با تمام وجود تولد عزیزم رو بهش تبریک می گم.

خوشحالم که تولدش بهونه ای شد تا دوباره سراغش برم و بهش تبریک بگم و یاد اون روزا بیفتم.

هر چند با یه اس ام اس سر و ته قضيه رو هم آورد اما همين هم واسه من كافي بود.

همينكه جواب داد بهم اميد داد كه واسش غريبه نيستم.

گله ندارم از اينكه شمع هاي كيك تولدش رو يكي ديگه روشن كنه،

گله ندارم از چشم انتظاريش واسه تبريك گفتن كس ديگه...

گله از سرنوشت خودم دارم...

تولدت مبارك معشوقم...

نمی دونم چی بگم  یا از کجا شروع کنم.

خیلی سخته عشقت یه روزی به جونت قسم بخوره،بهت اعتماد داشته باشه،تمام زندگیش تو باشی

اما یه روز دیگه برگرده و بهت بگه خائن،بهت بی اعتماد بشه.

کاش می تونستم بهش ثابت کنم که من به هیچ کس الا اون فکر نمی کنم.

کاش مثل گذشته اونقد به هم نزدیک بودیم تا ساعت ۱۱ شب  به آسمون نیگا کنم و حرفای دلم رو بزنم و اون مثل همیشه بشنوه.

من هیچ وقت  بهش خیانت نکردم و نمی کنم.

وقتی بهم گفت خائن،دلم شکست،بغضم ترکید.

اما به حرمت عشقم،به حرمت دلم جلو اشکامو گرفتم و لبخند زدم .

لبخند به خاطر اینکه هنوز هم مث گذشته واسش مهمم .

حس میکنم مث گذشته دوسم داره.

کاش میدونست دلم لک زده واسه دیدنش،واسه خندیدنش،واسه قهر و آشتیای بچگونش.

                   بر روی جاده

با دست خط زشت

                  مرگ بر _عاشقی

                  مرگ بر _عشق

ديدی غزلی سرود؟

عاشق شده بود.

انگار خودش نبود
          

                   عاشق شده بود.

           افتاد...

شکست ...

 زير باران پوسيد

آدم که نکشته بود .

                   عاشق شده بود...

قلب عاشقانه ام را چه بی رحمانه سوزاندی

                 حالا دیگر شرمگین این دل خود شدم....

                                براستی چرا تورا ساختم ؟؟؟؟

چرا تورا ساختم ؟
                      چرا ترانه های عاشقی را برای تو سرودم؟

حال دیگر عشق من خفته است, دستانم دیگر آغوش گرمت را طلب نمی کنند

وای بر من که چگونه در حسرت دوست داشتنت سوختم

وای بر من که چگونه شب و روزم را آلوده ی تو کردم

چه ناگاه بانگ نفسهایت را برایم خاموش کردی
                      

                        چه ناگاه شیشه ی دلم را با غرورت شکستی
            

                   و چه ناگاه مرا در آتش عشق بی فروغت سوزاندی
رهایت کردم,

رهایت کردم که دیگر در قفس قلبم اسیرو درمانده نباشی
 

عشق تو را برای خود یک خاطره ی جاویدانه ثبت خواهم کرد

یقین داشته باش که دیگر سرزمین تشنه ی دلم را با وجود تو سیراب نخواهم کرد

و گلهای زیبای باغچه ی عشقم را دیگر با نگاه تو آبیاری نخواهم کرد

تقدیر را اینگونه برایم رقم زدی می توانست زیباتر از این باشد
                     دیگر نمی مانم,

          می روم...

میروم و آن کلبه عاشقی و آن غروب پاییزی را با تمام زیبائیهایش به تو می سپارم

       کنارش کمی آب و قرصی نان

                            فرصت داشت آخرین نامه اش را بنویسد

     روی دیوار نوشت:

  بلیط سینما...

         انگشتر...

              آبنبات...

            و

        مهدیس...

            بر پشت بام ها دسته دسته کبوتر نشسته اند

                             ما را نه دسته ای

                 نه جایی برای نشستن.

بلبل خزان دیده را از باغ راندند

زیرا در باغ

مرثیه میخواند.

 کرم شبتابی آرام می رفت،

          کاش من هم چون او مقصدی داشتم و می رفتم

                      گر چه کند

                       گر چه آرام

                                     ولی می رفتم.

اوایل آذر ماه بود،

   تو پیش از بستن در برگشتی،

       نمی دانم دست تکان دادن من را در آن کوچه ی خلوت دیدی یا نه...؟

   در خانه را بستی..

               کوچه پر از عشق شد...

           آسمان بارید...

                             گریه کردم،گریه کردم،اما دردمُ نگفتم

                                  تکیه دادم به غرورم،تا دیگه از پا نیفتم

                         چه ترانه بی اثر بود،مث مشت زدن به دیوار

                       اولین فصل شکستن آخرین خدانگهدار

                                   دست تکون دادن آخر،توی اون کوچه ی خلوت

                                    بغض بی وقفه ی آواز،واژه های بی مروت...

                   دیروز تلخ...

                        امروز بهت...

                  فردا...

                             نمی دانم...!

خاطرات تو خط خورده است

                اما هست...

برای وصف خاطرات کلمات را یکی یکی مزه کردم،

                      همه تلخ...  

             پرواز به جز بال آسمان نیز می خواهد.

                   تلخ ترین خاطره ی فرهاد،شیرین است.

                   انسان زمانی می میرد که به اندازه کافی عشق ورزیده باشد،

    و من می دانم...

                   صبح یکی از همین روزها،بهار آبی عمرم

                       به پایان خواهد رسید.

بـــ ـاران باشد

تــ ـو باشیـ و

 یکـ خیابانـٍ بیـ انتهـ ـا

 آنـ وقتـ بهـ زندگـ ـیـ می گویمـ

... خداحافظـ

چقد دوست داشتم یه نفر ازم می پرسید:

چرا نگاه هات اینقد غمگینه؟

چرا لبخندهات اینقد تلخ و بیرنگه؟

اما افسوس که هیچ کس نبود ...

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...

آره با تو ام ...!

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یه بار هم نپرسیدی،

چرا چشمهام همیشه باررونیه...!!

 همیشه وقتی یکی ازم می پرسید چند تا دوسم داری یه عدد بزرگ میگفتم...

ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری

بهت گفتم یه دونه...

تو هم ذوق می کردی و منتظر شنیدن ادامه حرفم می شدی.

یادش به خیر